En fin, ik trok mij terug in een idyllische b&b met lambriseringen en eikenhouten plafondbalken en gecapitonneerde chesterfields en knapperend open haardvuur met het bij mijn werkgever gedeclareerde boeken- oeuvre van Pim Fortuyn. Zeg maar ‘studiemateriaal’. Engels ontbijtje erbij. Gedeclareerde scrambled eggs en zo. Sandwichlunch. Steak & kidney pief or dinner.
Ondertussen verkende ik met mijn lease-auto van het bedrijf, een dikke Engelse Rover (inclusief gedeclareerde benzine) de rustieke omgeving en stuitte pardoes op grounds waar een voetbalwedstrijd gepland stond. Toevalligerwijs.
Na terugkeer liet ik de directie weten geen trek te hebben in deze poppenkast. Dat bleek de aanloop te worden naar een ‘vervroegd afscheid’, gelardeerd met een gouden handdruk. Motief:
‘Incompatibilité d’humeur’.
En nu zit ik gevangen in een moslimland met een kutuitzicht. Pim, je wordt bedankt. Oh, de ironie…