Koninklijke HFC - Hoek
Tijd voor weer eens een verslagje, dacht ik zo. Onder bijna lente-achtige omstandigheden afgereisd naar Haarlem. Lang verliep de route soepeltjes, echter belandde ik nog wel op een busbaan met de auto (oeps ...) en ben ik nog wat buurtjes doorgereden. Het zonnetje scheen bij HFC en de verbouwing was daar druk gaande, in september schijnt het klaar te moeten zijn. In de goed verwarmde ontvangstruimte (daar wel, in tegenstelling tot de douches) werden we hartelijk ontvangen.
Dan de wedstrijd, waar vooraf zo'n 8 gaten bij het doel van ASR2 gedicht dienden te worden. Hoek was het eerste half uur de bovenliggende partij en het mocht een wonder heten dat het niet wist te scoren, opgelegde kansen werden naast en over het doel gekregen. HFC scoorde (natuurlijk) wel direct, waarna zich een boeiend en leuk schouwspel ontstond met (grote) kansen over en weer. In de rust had het ook 3-3 kunnen staan. Een bal op (of toch net over?) aan de zijde van ASR2 voorkwam de 2-0 voor de thuisploeg. Vlak voor de rust sloeg de vlam een beetje in de pan, een speler van HFC beging een harde overtreding waarbij de SR voordeel gaf maar uiteindelijk toch nog geel gaf. Alle 4 hadden we dezelfde mening. Been was (licht) gebogen, speler hield nog in en contactmoment was laag boven de grond.
Natuurlijk zag Gerard de Nooijer (coach Hoek) dit anders. Dit heb ik als ASR1 vooral nog lang mogen aanhoren. Hij had de beelden al gezien. Op weg richting de kleedkamer ging het pleidooi bij ons vieren door en door. Het zat hem heel hoog blijkbaar.
Bij aanvang van de tweede helft werd er door ASR2 wéér een gat ontdekt. De aandacht werd gezocht met de SR, maar die stond druk te kletsen met spelers. Ik trouwens ook met de keeper van Hoek. Een alleraardigste jongen (die in de eerste helft echt 3 wereldreddingen verrichte), waarmee ik best langer zou willen praten/afspreken. 😁Een vriend van hem kende ik natuurlijk goed, waarmee de link al gauw gelegd werd met de Storsjo Cup. Na enkele minuten moest ons gesprek helaas stoppen, omdat het gat gedicht was.
Ik stond nog niet klaar achter de zijlijn of De Nooijer begon alwéér over de overtreding die in zijn ogen rood waard was. Dit zou ook nog maar mijn eerste wedstrijd zijn geweest. Als hij het over 2026 had gehad, zat hij in ieder geval goed. In de tweede helft Hoek veel op de helft van HFC, maar dit keer werden minder kansen afgedwongen. HFC zelf werd nog amper gevaarlijk, alleen enkele malen in de slotfase. In de 92e minuut kreeg Hoek nog één grote kans, maar ook die ging verloren. Het was een beetje het verhaal van Hoek deze wedstrijd, kansen in overvloed maar vaak werden ze gemist.
De Nooijer kwam na de wedstrijd nóg één keer zijn ongenoegen uiten over de niet gegeven rode kaart. Na het (koud) douchen kwamen we terug in de ontvangstruimte en zag ik zowaar De Nooijer snel het contact zoeken met de SR van dienst. Blijkbaar hadden ze het ook snel uitgesproken en gaf Gerard toe dat hij te lang in zijn emotie bleef hangen en tegen mij ook niet aardig was geweest. Op een gegeven moment zei ik ook in de tweede helft dat het mij niet meer uitmaakte wát hij zei, maar dat ik gewoon niet naar hem luisterde. Ook ik werd op een gegeven moment bij het gesprek betrokken, toen Gerard al snel vroeg "Jij woont zeker in Amsterdam?" Ik zei "alsjeblief niet", ik kom uit Heerenveen. Toen had ik hem natuurlijk helemaal om en ging het gesprek al gauw over zijn tijd als speler bij sc Heerenveen en dan specifiek over de Champions League in 2001. Daar had hij nog wel mooie anekdotes over. Ook gaf hij toe dat hij een stuk drukker is dan zijn broer Dennis, die ik inderdaad vorig jaar bij Goes een stuk rustiger vond. We werden weer dikke vrienden en alles was weer vergeven. Tot zijn eigen teleurstelling vertrok de bus van Hoek op een gegeven moment, want hij vond het dit keer wel erg gezellig met de arbitrage.
